konkurs
Zrobiłam zrzut strony z Facebooka. 60 bonów do wygrania i ponad 16 tysięcy udostępnień. A ile jest konkursów, w którym jest jeden (tylko 1!) IPad do wygrania i ponad 7000 udostępnień!

Jaka jest szansa wygrania? Jaki masz wpływ na swoją wygrana?

Dlatego zanim weźmiesz udział w konkursie – POMYŚL! i znajdź swoja strategię wygrywania.

Co możesz zrobić?
1. Oszacuj prawdopodobieństwo wygrania. Wyszukuj konkretne konkursy, a nie bierz udział w pierwszym lepszym. Pomyśl logicznie – w którym konkursie większe jest prawdopodobieństwo wygrania: w konkursie, w którym startuje 7 osób czy 7000 osób, jeśli jest jedna nagroda? A może w takim, w którym jest 50 uczestników, ale tez 50 nagród?

Wybierz konkurs, który jest:
- dla zamkniętej grupy np. tylko użytkownicy portalu ( taki był przykładowo konkurs Noworoczna Inspiracja, o którym pisałam w jednym z poprzednich WPISÓW – mogły wziąć w nim udział tylko kobiety zapisane na szkolenie w ramach projektu Karnawał Kobiet), na zamkniętym spotkaniu ( np. podczas zamkniętego spotkania Lady Business Club wygrałam butelkę Malibu, a nagród było tak dużo, że wydaje mi się, iż obdarowanych została połowa uczestniczek spotkania)
- mało popularny, niszowy, specjalistyczny – jeśli wysyłasz sms do Radia zwłaszcza w konkursie, który jest codziennie i ma podobne zasady to bądź pewien, że nie tobie jednemu przyszło do głowy wysłanie tego sms’a.

Dzięki udziałowi w mało znanym konkursie, bo organizacja i aplikacja na Facebooku była nowa wystarczyło 26 głosów, aby wygrać konkurs organizowany przez Wellbeing in the city i wygrać czytnik Kindle.

2. Oszacuj swój wpływ na wygraną.
Podzieliłabym konkursy na kilka typów (oczywiście są one również mieszane, a moja typologia jest dużym uproszczeniem):
- Konkursy, w których wystarczy udostępnić coś na FB (porównałabym je do konkursów smsowych) lub też polubić i zostawić maila w komentarzu. Jest ich mnóstwo, ale też osób biorących w nich udział jest często bardzo duża ilość. Są to tak naprawdę konkursy, w których musisz wykazać minimalny wysiłek fizyczny (kliknięcie lub dwa) i zerowy wysiłek intelektualny.
- Drugi typ konkursów wymaga ciut więcej wysiłku czyli wysłanie maila. Tu już przynajmniej trzeba coś napisać (najczęściej swoje dane i tytuł maila), skopiować lub przepisać mail adresata. Jednak są to równie popularne konkursy.
- Trzeci rodzaj to konkursy, gdzie trzeba wyszukać odpowiedź w tekście, w Internecie i wysłać dobrą odpowiedź.
- Kolejny typ to konkursy, w których należy napisać krótkie uzasadnienie lub krótka odpowiedź. Zazwyczaj nie wymaga to od nas szukania, a bardziej pomyślenia i napisania kilku słów od siebie.
- Są też konkursy, w których trzeba coś stworzyć (od krótkiego zabawnego tekstu, po grafikę, zdjęcie, rysunek, video, kurs e-learningowy czy co sobie organizatorzy wymyślą). W tych konkursach często bierze udział dużo mniej osób. Często są to hobbiści (np. fotografowania).
- No i są też konkursy, w których musimy zebrać głosy (często tzw „Like it” na Facebooku)

Rozmawiając z organizatorami konkursów potwierdza sie, że im prostszy konkurs, wymagający najmniej energii (kliknij, udostępnij) tym więcej uczestników. Im trudniejsze zadanie do zrobienia, tym mniej chętnych sie zgłasza.
Wyjątkiem są konkursy, w których nagroda jest tak atrakcyjna (zwłaszcza wartościowo), że ludzie są w stanie wykonać dodatkowy wysiłek.

POMYŚL, w którym typie konkursów masz największy wpływ na swoją wygraną?

Czasami jest tak, że konkurs wymaga tylko wrzucenia wizytówki, ale ilość osób biorących udział jest niewielka i prawdopodobieństwo jest duże lub ilość nagród jest bardzo duża, w porównaniu do liczby osób biorących udział. Dzięki temu z ostatnich Tagów Coachingu wyszłam z dwiema wygranymi książkami, a potem okazało się, że na kolejnym stoisku wygrałam jeszcze cykl sesji coachingowych.

3. Poznaj zadanie konkursowe i autora konkursu.
Masz stworzyć tekst do obrazka, napisać inspirujący tekst czy zrobić obrazek, a ocenia to firma czy autor bloga? Poznaj autora: co jest dla niego ważne, co go śmieszy. Zwiększ swoje szanse.
Poznaj zadanie: przeczytaj 3 razy, a jeśli masz wątpliwości to zajrzyj do regulaminu.

Po co masz poświęcaj swój czas skoro potem okaże się, że zrobiłeś coś zupełnie niepotrzebnie i nie o to chodziło.

4. Ustal co chcesz wygrać….

…i powiedz, o tym znajomym. Może akurat to oni, a nie, ty usłyszą o konkursie, w którym można wygrać bilety na twój wymarzony koncert? Albo tak jak w moim przypadku zadzwonią z drugiego końca świata i powiedzą: słuchaj, jest konkurs, w którym póki co, jest mało zgłoszeń, a można wygrać czytnik.

5. Nigdy, przenigdy nie mów, że nie masz szczęścia do wygrywania. A jeśli tak myślisz, to zmień to albo odpuść sobie konkursy. Po co kolejny raz utwierdzać się w przekonaniu, że ZNOWU nic nie wygrałem.

Pamiętaj! Nasze myśli kształtują rzeczywistość.

To nie chodzi o to, że trzeba mieć zawsze szczęście, tylko trzeba grać mądrze.

Może to, co napisałam uważasz za oczywiste? I masz racje! Czy trzeba mieć farta, szczęście, łut losu! Tak, ale też można mieć na to wpływ, pomóc sobie i wybrać strategie działania, która zwiększy prawdopodobieństwo wygranej.

Dziś też czas rozstrzygnięcia KONKURSU sprzed kilku dni.

Zniżkę na szkolenie Naturalny Talent Społeczny dostaje Agnieszka Mączka. Gratuluję!

Czy warto startować w konkursach? W poprzednim konkursie pomimo odwiedzin ponad kilkuset osób na stronie, udział wzięło zaledwie 7. W tym konkursie była to jedyna osoba, która się zgłosiła. Druga zniżka pozostaje bez właściciela, a wystarczyło wysłać swoje zgłoszenie i kilka zdań uzasadnienia. Prawdopodobieństwo wygranej – 100%.

Żeby wygrywać, trzeba grać!

Gościem najbliższego spotkania będzie

Adam Dębowski

który poprowadzi seminarium na temat:

Poziomy Wartości Gravesa.

28 luty 2012 r., Lublin

godzina 17.00 – 20.00

Adam Dębowski

Współzałożyciel Instytutu NLP Coaching. Specjalizuje się w transformacji osobowości, coachingu głębi i strategii małych firm. Charakteryzuje go stosowanie nietypowych metod trenerskich i coachingu opartych o holistyczną pracę i psychologię integralną.

Jest certyfikowanym Trenerem w trzech międzynarodowych organizacjach. Szkolił się w USA, Wielkiej Brytanii i Australii. Wykłada w Wyższej Szkole Handlowej we Wrocławiu oraz w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie.  Prowadzi cykl szkoleń certyfikujących Master Coachów i Licencjonowanych Trenerów Life&Business Coaching.  Jest Trenerem Coachów, Master Trenerem Time Line Therapy® i psychologiem. Prowadził szkolenia dla specjalistów z takich firm jak Google, PGNiG, Nokia, Dialog, X‐Trade Brokers, czy ING.

Poziomy Wartości Gravesa, jako głębokie źródło zmian w pracy coachingowej

Aby osiągać realne zmiany w swoim życiu prywatnym i zawodowym potrzebujemy pracować na swoich przekonaniach. Nasze przekonania zależą od wartości życiowych. A te, od poziomów wartości, czyli poziomów świadomości człowieka.
Rewolucyjna koncepcja dr Gravesa pozwala zrozumieć źródła naszych decyzji i realnych zmian.  Mało osób jeszcze w Polsce zna ten sposób pracy, a ten kto poznał nie patrzy już na rzeczywistość w ten sam sposób. Metoda PWG to jeden z elementów coachingu przez duże „C”, psychologii głębi i coachingu integralnego.
Zapraszam do poznania jednej z metod i filozofii, która była źródłem pozytywnych i potężnych zmian w moim i wielu innych osób życiu!
Adam Dębowski

Zapisy:

Wyślij mail na adres: kclublin@gmail.com Ilość miejsc ograniczona!

Symboliczna cena: 10 zł na pokrycie kosztów organizacyjnych spotkania.

Informacje o miejscu szkolenia i formie płatności zostaną przesłane w potwierdzeniu zgłoszenia.

Szukajcie nas na Facebooku: http://www.facebook.com/klubcoachawlublinie

Dla mnie blog początkowo był narzędziem, dzięki któremu mogłam dzielić się ze znajomymi i uczestnikami szkoleń informacjami o ciekawych warsztatach, konferencjach oraz innych wydarzeniach, w których uczestniczyłam lub znalazłam o nich informacje w Internecie.
Z czasem blog stał się również miejscem, w którym opisuję swoje przemyślenia, obserwacje, refleksje. Dostaję również informacje, że dla części z was są też inspiracją.  Nadal zamieszczam rekomendacje czy informacje, ale dużo rzadziej niż początkowo.
Dlatego powstał pomysł regularnego, comiesięcznego newslettera, w którym takich rekomendacji będzie więcej. Dla osób zapisanych pojawią się też dodatkowe zniżki na szkolenia, wiec uważam, że warto. Możesz zapisać się na głównej stronie MagicKey w prawym dolnym rogu lub wysyłając mail na: newsletter@magickey.pl .

A wracając do tytułu wpisu:  Po co mi blog? Z perspektywy ponad 2 lat prowadzenia bloga, to mogę podsumować, że jest to dla mnie:

- możliwość i miejsce formułowania swoich myśli
- nowy sposób patrzenia na świat: większa uważność, refleksja
- możliwość doskonalenia umiejętności pisania
- możliwość wpływu na kształtowanie otoczenia
- sposób nawiązywania nowych kontaktów i promocja swoich działań
- możliwość  tworzenia nowych form i kierunków współpracy
- dodatkowy kanał komunikacji z uczestnikami moich szkoleń

Pisząc o blogu chcę też wspomnieć o wszystkich, którzy wspierali moje działania przez ten czas.

Podziękowania dla wszystkich, którzy bloga czytają, komentują, piszą do mnie maile, biorą udział w konkursach, piszą wpisy gościnne, polecają na swoich blogach i na Facebooku, piszą o MagicKey, klikają „lubię to” na FB, polecają w Google+ i na innych portalach,  subskrybują i w innych formach współpracują lub wspierają mój blog.

Specjalne podziękowania dla Ani, ktora regularnie, z niezmienna „uszczypliwością” przypomina mi, że już dawno nic nie napisałam na blogu i jest moim blogowym motywatorem.

Uważam, że w życiu nie ma przypadków i wszystkie zdarzenia łączą się w mapę. Często, kiedy jesteśmy w określonej chwili nie widzimy jej połączenia z innymi aspektami naszego życia, a potem nagle okazuje się, że różne, zupełnie niezależne okoliczności złożyły się na coś nowego i wyjątkowego.

Dzięki takim właśnie wydarzeniom na moim blogu pojawia się kolejny konkurs. Organizatorem szkolenia i ofiarodawcą nagrody w konkursie jest firma Altersense. Jej współwłaścicielem jest Rafał, który wygrał wejściówkę na Weekend Dobrej Energii w poprzednim konkursie organizowanym na moim blogu, a teraz sam oferuje taką możliwość.

Firma Altresense organizuje szkolenie Nadzwyczajny Talent Społeczny, które odbędzie się w Warszawie w dniach 25-26 luty 2012 r.  Jego obecna cena to 247 zł i to tylko dla pierwszych osób. Wszystkie informacje o szkoleniu znajdziecie na NADZWYCZAJNY TALENT SPOŁECZNY.

Do wygrania są dwie zniżki, dzięki którym zamiast normalnej ceny szkolenia zapłacicie tylko:

1. Wejście na szkolenie za85 PLN (za szkolenie zapłacisz 162 zł mniej)
2. Wejście na szkolenie za 135 PLN (za szkolenie zapłacisz 112 zł mniej)

Co należy zrobić, aby wygrać?
1. Polubienie MagicKey na Facebooku
2. Polubienie Altersense na Facebooku
3. Napisanie maila na info@magickey.pl , z uzasadnieniem: dlaczego to ja powinienem wygrać zniżkę na szkolenie NTS? do 17.02.2012 19.02.2012 do godz. 12.00.

Powodzenia!

A kolejny wpis będzie właśnie o konkursach i co zrobić, aby w nich wygrywać.

Przypominam też, że w lutym rusza nowy newsletter MagicKey i dla osób, które się zapiszą też mamy przygotowane dodatkowe atrakcje zniżkowo-szkoleniowe.

Oglądajcie, czytajcie – cieszcie oczy i duszę!

Motywacyjnie:

Edukacyjnie:

i refleksyjnie:

To od ciebie zależy, czym dzielisz się z innymi, co wybierasz , a przez to, jaki to ma wpływ.

]]> http://magickey.pl/czym-sie-dzielisz/feed/ 1 http://magickey.pl/noworoczna-inspiracja/ http://magickey.pl/noworoczna-inspiracja/#comments Fri, 13 Jan 2012 18:38:34 +0000 Kamila Kruk http://magickey.pl/?p=1234 Pod takim tytułem Akademia Kobiet Sukcesu zorganizowała konkurs na noworoczny, inspirujący tekst. Pisanie sprawia mi coraz większą przyjemność, więc postanowiłam spróbować swoich sił, tym bardziej, że wybieram się na jeden z organizowanych przez nich warsztatów.

Poniżej możecie przeczytać mój tekst, który w konkursie zajął trzecie miejsce, a ja z przyjemnością skorzystam z nagrody i wybiorę się do kina. Może to wyjście również zaowocuje nowym artykułem.

„Noworoczna inspiracja”

Mamy marzenia i chcemy je realizować, ale ciągle znajdujemy powody, żeby tego nie robić. Na słowo „wymówka” wiele osób reaguje alergicznie: „Jaka wymówka? To są realne problemy, jakie mam. Gdybym tylko…miał więcej pieniędzy/ był zdrowy/ była zgrabna/ miał lepszą kondycję/ mieszkał w dużym mieście itd.”

Chcę spełniać swoje marzenia, realizować cele, więc inspirują mnie ludzie, którzy nie poddają się wymówkom i zamiast nich tworzą sobie nowe sposoby działania, przełamują bariery, wychodzą ze swojej strefy komfortu, działają wbrew stereotypom i wzrastają ponad własne przekonania.

Ciało

Tworzymy sobie ograniczenia na temat ciała: jestem za gruby, mam kontuzję… choruję na…. i sami sobie zabieramy możliwości poznania świata i realizacji naszych marzeń.

Aby inaczej spojrzeć na swoje ciało, inspiracją dla mnie był Nick Vujicic, który urodził się bez rąk oraz nóg i pomimo ułomności swojego ciała robi więcej, niż niejeden w pełni sprawny człowiek. Łowi ryby, pisze książki, gra w piłkę, a jako mówca, trener przemawia na żywo przed milionami ludzi. Zobacz video o nim i przekonaj się, dlaczego jego historia okrążyła już cały świat!

http://www.youtube.com/watch?v=RiUKFUpDeD4&feature=related

Odległość

Od wielu osób słyszę, że chcieliby zamieszkać w innym mieście czy kraju, uczyć się na zagranicznej uczelni lub podróżować. Chcieliby…, jednak wiele osób tego nie robi. Przestrzeń, odległość to jedna z barier w naszych głowach, której nawet nie próbujemy zmienić. Może dlatego tak wielką inspiracją była dla mnie Sylwia Wilamowska, która wraz ze mną uczestniczyła w kursie trenerskim w Warszawie.

Część osób ma problem z tym, aby przyjechać z innego miasta w Polsce, narzekają na długą drogę, koszty i niewygody. Jednak Sylwia zaskoczyła mnie tym, iż co miesiąc przylatywała na nasze zjazdy z …. Londynu.

Kim jestem?

Często to, jak sami widzimy siebie widzimy ma największy wpływ na nasze życie.

Trzecia osoba, która mnie zainspirowała to Krzysiek Winiarski, o którym jeszcze 3 lata temu powiedzielibyście, że to po prostu „chłopaka, który tańczy”. Jednak udało mu się znaleźć nową perspektywę, zmienić swoje życie z dnia na dzień, tworząc videoblog salsarevolution.tv, przeprowadzając się do innego miasta, uczyć od swojego autorytetu, zacząć podróżować i uczyć na kongresach salsy na całym świecie. Teraz jest „mistrzem, który prowadzi szkołę tańca w Londynie” (http://chriswiniarski.tumblr.com/ ).

Te osoby łamią schematy, więc patrząc na ich przykłady pomyśl:

- Na co pozwala mi moje ciało, a co jeszcze będę mógł zrobić, jeśli o nie lepiej zadbam?

- Co chcę zrobić od dawna, ale ciągle mam jakieś wymówki?

- Jakim chce być człowiekiem? I co zrobię, aby nim się stać?

Link do konkursu: http://www.kobietyisukces.pl/kobiecy-karnawal/konkurs-noworoczna-inspiracja

On: Nie mogę z tobą zamieszkać, bo nie pracuję i nie zarabiam. Nie chcę być na twoim utrzymaniu.

Ona: Tak? Już mnie nie kochasz? (płacz, fochy i awantura)

i przykład błędu w komunikacji gotowy.

„Taniec z Gwiazdami”, „You Can Dance” czy „Top Model” oglądam wybiórczo, przypadkowo, albo wcale. Jednak coraz częściej dochodzę do wniosku, że uważny obserwator skupiający się na określonych elementach, może się na bazie takich programów wiele nauczyć. Ta mnogość emocji, relacje na żywo, wyzwania i komentowanie ich na gorąco pozwalają zaobserwować różnego rodzaju postawy, wypowiadane przekonania czy nawet deklarowane w wypowiedziach wartości. Wachlarz prezentowanych zachowań na pewno nie zmieści się w jednym artykule, jednak chcę zwrócić waszą uwagę, na co możecie zwrócić uwagę po raz kolejny oglądając taki program.

Nastawienie do programu – Pokonywanie przeszkód a dążenie do celu

Już sama obserwacja tego, jak mówią o swoim nastawieniu uczestnicy może dużo powiedzieć.

To, jakie mamy nastawienie powoduje, że w pewien sposób myślimy, prowadzimy dialog wewnętrzny, skupiamy się na określonych elementach.

Sami zastanówcie się, jaka jest różnica, jeśli powiem, że „Walczę o moje być albo nie być w programie”, a „Walczę o tytuł Top Model”.

W pierwszym przypadku często taka osoba będzie się czuła zagrożona i skupiała na tych elementach, miejscach, na których „może się potknąć”. W drugim przypadku łatwiej będzie jej się trochę rozluźnić i dobrze bawić (może nawet na chwilę zapomnieć, że to program, w którym jest rywalizacja – przykładem może być tu sesja nago w ostatniej edycji Top Model, gdzie dziewczyna, która miała najlepiej ocenione zdjęcie, po prostu zapomniała w pewnym momencie, że to Program i po prostu pozowała do zdjęć).

Ja wyróżniłabym tu jeszcze postawę: Muszę wygrać – w dużym uogólnieniu nazwałabym to typem desperatki. Samo użycie słowa „Muszę” ma wydźwięk rozkazu i może w nas samych wywoływać presję. Oglądając program zwróćcie uwagę na typ uczestników, którzy zrobią wszystko, żeby wygrać: oszukają, skłamią lub będą się sztucznie uśmiechać, dadzą się przebrać, zrobią wszystko, aby się przypodobać, aż w końcu przestają się podobać, bo zamiast prawdziwej osoby widzimy przebraną marionetkę.

Stereotypy

„Szanująca się kobieta nie zrobiłaby tego” – to mój ulubiony typ zdań, bo najczęściej wypowiadający sam nie wie, skąd to wie. Po prostu uważa, że tak jest i już. Nawet nie podważa ich słuszności. Może je zawdzięczać wychowaniu, mediom, albo też nakazom religijnym czy systemowi polityczno-prawnemu. Zresztą nakłada się na to wiele elementów i doświadczeń z naszego życia. Ponadto co to znaczy „szanująca się kobieta”?

Co myślę na swój temat?

Niestety, kiedy ja byłam w liceum, nie było takich szkoleń. Zainspirowana przez niesamowitą, motywującą i zachęcającą do rozwoju trenerkę, która szkoliła mnie na kursie szybkiego czytania i technik pamięciowych, swojej drogi rozwoju szukałam sama. Dlatego cieszę się, że powstają takie inicjatywy i zgadzam się z Kacprem, że …. ale resztę przeczytajcie sami.

Co by było, gdybym tą wiedzę, którą mam teraz, miał, kiedy byłem jeszcze w liceum?

To proste pytanie wygenerowało wiele odpowiedzi w mojej głowie:

- byłbym dużo szczęśliwszy!

- efektywniej wykorzystałbym swój czas!

- miałbym lepsze relacje z ludźmi wokół mnie!

- spełniałbym swoje marzenia!

Tak powstał pomysł na projekt o nazwie „Szkolenia Licealne”.

Szkolić licealistów?

„Nic prostszego” można pomyśleć. Oj, zdziwiliby się wszyscy, którzy nie mieli do czynienia z młodzieżą szkolną…

Licealiści może i są mniej wymagającą grupą ze względu na to, że jeszcze niewiele osób interesuje się rozwojem osobistym, ale za to przyzwyczajenie ze szkoły sprawia, że bardzo łatwo się nudzą. Jeśli temat przedstawi się mało interesująco i dodatkowo, kiedy zajęcia prowadzi się w szkole, mają nawyk przeszkadzania i rozpraszania prowadzącego. Oczywiście bardzo łatwo się z tym uporać – i to nie siłą, ani groźbami, jak ma w nawyku większość nauczycieli.

Podczas prowadzenia zajęć w szkołach, a stanąłem twarzą w twarz z około 1400 uczniami, ani razu nie podniosłem głosu, a kiedy przestawałem mówić było słychać jak mucha latała. Nie mówię tego po to, żeby się chwalić, ale zastanawia mnie, dlaczego jak dzwonił dzwonek wszyscy siedzieli dalej w ławkach i poświęcali przerwę na to, żeby słuchać kogoś, kogo poznali 45min temu. Albo, dlaczego kiedy zajęcia się kończyły ktoś zazwyczaj rzucał pomysł „chodź do nas na fizykę/chemię/polski” i cała klasa entuzjastycznie krzyczała „taaaak!”.

Dzięki temu zdarzyło mi się prowadzić zajęcia na salach gimnastycznych dla kilku klas na raz, albo nawet w salach lekcyjnych dla dwóch klas, gdzie nie każdy miał miejsce do siedzenia. Jednak nadal, kiedy przestawałem mówić było słychać skrzypienie desek, kiedy ktoś przechodził obok sali. Pomijam oczywiście salwy śmiechu i pełne pytań głowy licealistów, które chłonęły to, co im przekazywałem.

Jak się okazało nauka może być interesująca i na dodatek zabawna.

Chyba nie spodziewali się, że lekcja może wyglądać tak, że ktoś mówi, że mamy czas wolny i możemy robić, co tylko chcemy, a i tak wszyscy go słuchamy…

Po tych doświadczeniach przyszła pora na refleksję na temat systemu nauczania w szkołach. Jak wiadomo system nie jest doskonały. Mówią o tym i nauczyciele, którzy muszą wypełniać różne dziwne, nikomu do niczego niepotrzebne dokumentacje, i uczniowie, którzy zamiast nauki w stylu „chcę się uczyć”, zostają posadzeni w ławki i przestawieni na „muszę się uczyć”.

Kiedy około rok temu…

Byłem na warsztatach firmy Apple, gdzie lansowali, wtedy jeszcze dosyć nowy tablet jako narzędzie uniwersalne dla biznesu, szkół itp. Pokazali nam, że dostęp do informacji w dzisiejszych czasach nie jest żadnym problemem. Każdą informację, jaką tylko chcemy, możemy znaleźć w Internecie. Dlatego też wyposażyli jedną z klas w pewnej szkole podstawowej w iPad’y. Każdy uczeń dostał iPad’a, który był jego narzędziem do nauki (a nie tylko fajnym gadżetem). Rolą nauczyciela było prowadzenie zajęć w formie gier i zabaw, z wykorzystaniem faktu, że dzieciaki mają dostęp do Internetu i mogą zdobyć każdą potrzebną im informację. Chciałbym być w takiej szkole! Praca zespołowa, kreatywność, ciekawość, samodzielne poszukiwanie informacji, rozmowy z kolegami – nauka przez zabawę- Rewelacja!

Jestem trenerem.

Chcę dać ludziom wiedzę i narzędzia, które odmienią ich życie na lepsze (tak jak autorka tego bloga , dlatego powstał ten projekt.

Po jednych zajęciach podeszła do mnie dziewczyna:

- Nurkuję zawodowo i mam problem z orientowaniem się pod wodą. Na lądzie są drzewa, a pod wodą wszystkie roślinki są takie same i oprócz głębokościomierza, który mam na ręce, nie wiem, jak mam się orientować w terenie, co mam zrobić? – zapytała tak, jakbym znał odpowiedź.

- Nie wiem, bo nigdy nie nurkowałem zawodowo, ale pozwól, że się Ciebie o coś zapytam: Kto jest Twoim nauczycielem? Kto może nauczyć Cię tego, co chcesz osiągnąć? Kto już to umie i jest w stanie dać Ci to ‘coś’, co sprawi, że osiągniesz to, co chcesz?

- Hmm… Mój trener – odpowiedziała z błyskiem w oku.

Ciekawe pytanie zadał mi też mój coach:

- Co by było, gdybyś tą wiedzę, którą będziesz miał za 10 lat, miał teraz?

Koniec szkoły to nie koniec nauki. Kto jest Twoim nauczycielem? Kto może nauczyć Cię tego, co chcesz osiągnąć? Kto już to umie i jest w stanie dać Ci to ‘coś’, co sprawi, że osiągniesz to, co chcesz?

picture:  gundolf

Jako motywację przyjścia na szkolenia z zakresu przedsiębiorczości większość osób podaje brak wiedzy, o tym jak założyć własną firmę, skąd wziąć na to środki.

Czy to są rzeczywiste powody?

Na wielu szkoleniach opowiadam o moim 11-letnim chrześniaku, który (odkąd pamiętam) mówi, że będzie biznesmenem. Do tej pory tworzył oferty, robił swoje wizytówki, promocje do produktów i firmy. W zeszłym roku przebił to wszystko: 10-latek ściągnął z Internetu dokumenty potrzebne do założenia swojej firmy i je wypełnił. Założył firmę sprzątającą, więc potrzebował pracownika. Kiedy chciał zatrudnić pracownika (swoją siostrę) to znalazł z Internecie umowę o pracę, a jak chciał go zwolnic (jak to rodzeństwo pokłócili się przy pierwszym zleceniu) znalazł wzór wypowiedzenia umowy o pracę. Czy zrobił to bezbłędnie? Na pewno nie.

Jednak czy dwudziestoparoletnia osoba nie poradzi sobie ze znalezieniem samodzielnie tych samych informacji, co dziesięciolatek? Czy nie będzie wiedziała, kto może je zweryfikować lub gdzie może się tego dowiedzieć?

Uważam, że jak najbardziej każdy z nas jest w stanie znaleźć do wszystko w Internecie, książkach, dopytać znajomych itd. (jeśli tylko NAPRAWDĘ mu zależy.) Dlatego sądzę, że takie szkolenia, które mają dawać samą wiedzę na ten temat są zbędne, bo nie w wiedzy leży prawdziwa bariera.

Wiedzę możemy znaleźć i ją zweryfikować – to, co w takim razie jest problemem?

Odpowiadając na to pytanie posłużę się przykładem wpisu na innym blogu o tym “Jak położyć firmę na łopatki? 10 najlepszych wskazówek.”, w którym wymienionych jest 10 błędów nie w wiedzy a w sposobie myślenia i podejściu.

Chodzi tu o nasze wyobrażenia i przekonania, jak powinna wyglądać firma, reklamować się, działać, zatrudniać.

Najmocniejsze przekonania budują się na naszych własnych doświadczeniach, jednak zakładając pierwszą firmę jeszcze nie mamy doświadczeń, to na czym bazują nasze wyobrażenia?

Najczęściej uczestnicy pytani przeze mnie mówią, że bazują na opiniach innych osób: rodziny, przyjaciół (jednak często są to osoby, które nigdy firmy nie zakładały ani nie prowadziły).

Często nasze odniesienia tworzą się już w dzieciństwie, kiedy obserwujemy rodziców lub słyszymy wygłaszanych przez nich sądów i przyswajamy je podświadomie i często bezkrytycznie.

Inny element wpływający na nasze postrzeganie zakładania firmy to nasze własne obserwacje znajomych, którzy świetnie sobie radzą lub ledwo wiążą koniec z końcem. Niektórzy protestują: “No ale to przecież moje obserwacje i wiem co widzę!”. “No zgadzam się. Może i widzisz sam, ale czy na pewno znasz pełny obraz sytuacji? Czy to, że komuś nie idzie to tylko wina nietrafienia w rynek, na które tak narzeka, czy tego, że nie przysiadł dobrze do zanalizowania potrzeb klientów, a zamiast szukać rozwiązania oglądał w domu telewizję? (a tego już inni nie widzą)”.

Czynnikiem, który tworzy wiele wyobrażeń są również media, przy których chyba nie muszę nawet pisać przykładów jak bardzo wpływają na kreowanie osób czy idei.

Tych czynników, które tworzą nasze wyobrażenie świata, można wymienić jeszcze więcej i zachęcam do ich szukania u siebie. Sprawdzania, czy to co słyszymy rzeczywiście jest wartościowe, czy mówi nam to osoba, która w danym zakresie ma doświadczenie (a i tak warto to skonfrontować jeszcze z kimś).

Jak je weryfikować?

Dlatego może warto, aby oprócz edukowania uczestników, również organizatorzy szkoleń zweryfikowali, co uczestnikom jest potrzebne: czy jest to wiedza, czy może raczej podejście, postawy i inspiracja do nowego, samodzielnego myślenia.

Tak jak wam zapowiadałam we wpisie „Nie lubię noworocznych postanowień” w wieczór Sylwestrowy bawiliśmy się w tworzenie tych map.

To, co mnie zaskoczyło, to cisza i pełne skupienie wszystkich osób nad szukanymi pomysłami. Spodziewałam się rozmów, dyskusji, żartów zwłaszcza po wcześniejszych wygibasach i dużej dawce energii podczas zabaw na specjalnej macie do tańczenia.

Można taką mapę powiesić sobie na ścianie w widocznym miejscu lub umieścić na pulpicie komputera, zwłaszcza jeśli przygotujecie ją w wersji elektronicznej (podobnie jak z mapą mistrzów). Dzięki temu będziemy mogli zerkać, przypominać sobie i inspirować się do dalszych działań.

Mapa może być też wstępem do tworzenia konkretnych celów – wystarczy dodać datę realizacji, plan działania i zrobić pierwszy krok.